Kadınlar taşıyor ağıtlarını.
Bu kadınlar kent de yaşayan feminist kadınlar değil.
Acının içinde, geleneklerin karabasanına sıkışmış kadınlarımız.

Gün geçmiyor ki, ağıtlar yakmayalım kadınlarımıza, öldürülen genç kızlarımıza.
Değişmeyen katiller. Cellat uzakta değil. Sözüm ona, öldürülenin canı, kanı, kadını koruyanı. Koruduğunu sandığı namusu adına, ölüm kararını vereni.

Ne için? "TÖRE"

Törelerin de mi cinsiyeti kadın. Töreleri de belirleyen erkekler mi?
Namus? Kadında mı olmalı sadece? Namusun bekçileri babalar, ağabeyler mi? Kocalar mı yoksa?
Cehaletin, bir adı da töre mi?
Bakın ölümü taşıyan kadınlarımızın gözlerine. Sadece kaybettikleri genç kadın için akmıyor gözlerinde biriken göz yaşları. Kendisi için, kızı için, kız kardeşi için, kadınlığın kaderi için.
Değişmeli bu kader. Cellatlara ağır cezalar verilmeli. Genç kızı koruyan yasalar konulmalı. Genç kız evleri olmalı. Kaçıp gelebilsin ölümden.Yaşama tutunsun. Kendi bedenini, kendi kimliğini, kendisi korusun.
Tekrar bakın; ölümün, cinayetin, cehaletin resmine. Bir tane erkek görebiliyor musunuz?
Yok. Ayıbından kaçmışlar çünkü.Ve gene ayıbı kadınlara bırakarak.
Kadınlar örtüyor duvağı, erken gelen ölümün üzerine. Genç kızın umudunu, düşünün...
Solduruyorlar umutları, ölüm düşürüyorlar körpecik bedenlere.
Bakın resme. Ama iyice bakın. Ayıbı görün.
Kadınların gözlerindeki korkuyu görün. Ve nasılda kaderi paylaştıklarını görün.
Ve, leşini bırakıp kaçan cellatların ortada olmayışını görün.
Biliyorum, şimdi hepimizin omuzun da ağıtımız.
Utançsa bizim değil.

Cehaletin, adına töre dedikleri namus cinayetlerinin.

Uğur İlhan